Bo - november 2025

Met Sonja hebben we vooraf de praktische zaken besproken en toen het eindelijk zo ver was, stonden Sonja en haar man Michèl ons op vrijdagmiddag op te wachten in Ottoland. Het was koud en het regende pijpenstelen, maar wat een warm welkom kregen wij. Het ontroerde ons dat al dit moois en alle gemakken ons gegund werden.

Wat volgde was een onvergetelijk weekend. Op zaterdag werden we al vroeg opgehaald door Sonja, Michèl en … Lakei-Piet Fabiënne. Alsof er 72 uur in een dag paste. Zo voelde het. Tijdens het ontbijtbuffet kregen we bezoek van Fien, Teun, Sint en Piet. We hadden nauwelijks onze roerei en de heerlijke croissants achter de kiezen of we mochten ons melden bij de speciale Fien&Teun bus die ons naar de Avonturenboerderij heeft gebracht. Ondanks het grijze weer straalde Bo de hele dag als een zonnetje. Samen met haar twee broers en grote zus hebben ze de hele boerderij uitgespeeld om uiteindelijk moe, maar voldaan terug te keren naar Ottoland.

Bo, papa en mama, mochten even bijkomen in het huisje en de andere kinderen werden op sleeptouw genomen door lakei-Piet Fabiënne. Op het gezellige park was ook een ijsbaantje, waar ze hun kunsten op schaatsen hebben vertoond. Bij schemering gingen de schaatsen uit en keken we onze ogen uit tijdens de parade. Wat een winter-sfeer!

Daarna wachtte ons nog een gezellige afsluiter in de speelschuur, met patat en appelmoes. Voor papa, mama, Sonja en Michèl het moment om even gas terug te nemen. Maar niet voor lakei-Piet Fabiënne. Die had haar accu inmiddels weer had opgeladen voor het slotakkoord van deze dag. Heerlijk dat wij rustig koffie konden drinken en Bo met haar broers en zus het enorm naar hun zin hadden in de speelschuur.

Terug bij het huisje stond de kinderen als kers op de taart nog een zak vol sinterklaascadeautjes te wachten. ‘s Ochtends was Bo al verwend met een prachtig Pietenpakje en de andere kinderen met hoodies met naam erop. Het kon niet op. Wat een enorme verwennerij! En daarna volgde het onvermijdelijke afscheid, met een lach en met een traan.

Bij het schrijven van dit stuk hebben we net het fotoboek ontvangen. Vol met prachtige herinneringen aan een onvergetelijk weekend. Want: een lach is in een flits voorbij, maar de herinnering er aan blijft altijd…

Hartelijke groet,