Kay - april 2026
Afgelopen zondag 26 april 2026 was een dag die we nooit meer zullen vergeten. Iets over half elf werden we opgehaald door een prachtige limousine. Alleen dat moment al zorgde voor grote ogen en brede glimlachen. Zodra iedereen compleet was — Emy’s vriendin Isabel, Kay’s vriendin Ilse, oma en wij als ouders — kon het avontuur beginnen. Met kinderchampagne proostten we op een mooie dag, en dat bleek een perfecte voorspelling.
De rit naar Deventer ging via de toeristische route langs de IJssel. Wat een ervaring om in zo’n limousine te zitten: drinken en lekkers binnen handbereik, een dvd’tje dat speelde, en vooral een groep die zichtbaar genoot. Met een big smile zaten we daar, alsof we echte VIP’s waren. En eerlijk gezegd: zo voelden we ons ook.
Bij de Schouwburg in Deventer werden we als beroemdheden ontvangen. De fotograaf stond al klaar om onze aankomst vast te leggen. Binnen werden we begeleid naar onze eigen VIP‑room, waar een prachtig gedekte tafel stond te wachten voor de lunch. Maar eerst was er een bijzonder moment voor Kay: hij kreeg een geweldig verkleedpak — de prins uit Doornroosje, die ooit postbode was. Kay straalde, kleedde zich meteen om en stapte vol trots in zijn rol.
Het werd nóg mooier toen we met z’n allen het podium op mochten om kennis te maken met de cast van Doornroosje. Kay, zoals Kay is, maakte meteen een grapje. De spelers pikten dat fantastisch op en al snel ontstond er een soort polonaise met de tekst: “Mijn hoofd is een pannenkoek.” Tot onze grote hilariteit kwam deze grap later zelfs terug in de voorstelling.
De voorstelling zelf was een feest: humor, een sterke verhaallijn en spelers die hun rol zó goed neerzetten dat niet alleen de kinderen, maar ook de pubers en volwassenen volop genoten. Er werd veel gelachen — een lach voor een dag werd voor ons een slappe‑lach‑voor‑een‑dag.
Na afloop aten we samen taart en gingen we opnieuw op de foto met de spelers. Tot onze verrassing kwamen ze ook nog met cadeautjes voor alle kinderen, zorgvuldig uitgekozen op hun eigen interesses. Dat maakte het extra persoonlijk en bijzonder.
Als afsluiting gingen we met z’n allen pannenkoeken eten. Het weer werkte mee, waardoor de kinderen nog heerlijk konden spelen in de speeltuin.
Daarna bracht de limousine ons weer terug. Maar eerst moest Kay natuurlijk nog even aan omi laten zien in wat voor stoere auto hij had gereden. De chauffeur reed daarom langs haar huis en stopte even, tot grote trots van Kay.
We zijn iedereen die aan deze dag heeft meegewerkt enorm dankbaar. Het was een dag vol warmte, plezier, verrassingen en mooie momenten. Een dag die we koesteren — met een dikke, brede glimlach.